Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Η Χαμένη Άνοιξη

Ο κόσμος ξεχνάει γρήγορα. Και συνηθίζει να θυμάται μόνο τις καλές στιγμές -από φόβο θανάτου, εξηγείται εύκολα αυτό. Και, εξάλλου, την ιστορία την έγραφαν και τη γράφουν πάντα οι ισχυροί. Και τη γράφουν καταπώς εκείνοι θέλουν και καταπώς τους συμφέρει. Εμείς, όμως, που δεν ζήσαμε εκείνες τις εποχές, αλλά έφτασε στ' αυτιά μας νωπή και φρέσκια η βουή τους, ας μεταφέρουμε ένα μήνυμα καθαρότητας σε όσους έπονται. Σε όσους θα ακολουθήσουν, μετά από εμάς, τον ίδιο δρόμο της μάταιης ύπαρξης.

Ποτέ δεν κατάλαβα τι θα πει "σεβασμός στον νεκρό". Πάντα πίστευα πως η αλήθεια πρέπει να λέγεται. Έξω από χρόνο και ύπαρξη ή μη ύπαρξη. Γιατί είναι το μόνο υλικό με το οποίο μπορεί να προχωράει κάπως πιο ανεκτά αυτή η ουτοπία.

Ας την πω λοιπόν άλλη μια φορά. Δεν ξεχνώ ότι οι απλοί άνθρωποι δεν έχουν την πολυτέλεια να διαθέτουν δικό τους νεκροταφείο με δική τους όλη τη γύρω γη, αγορασμένη επί τούτου. Συνήθως οι απλοί άνθρωποι ψάχνουν εναγωνίως να βρουν έναν τάφο. Και φιλάνε κατουρημένες ποδιές. Και πριν περάσουν τρία-τέσσερα χρόνια, τους ξεχώνουν όπως-όπως γιατί περιμένουν κι άλλοι. Το σκήνωμα των απλών ανθρώπων δεν έχει την πολυτέλεια να "αντικρίζει" θάλασσες και βουνά. Παραχώνεται στα γρήγορα. Και το στήθος τους δεν στολίστηκε ποτέ από τενεκεδένια παράσημα και αριστεία ανδρείας. Αλλά από καημό και ιδρώτα. Και ψυχή ανώνυμη μα όμως δυνατή. Σαν του Σωτήρη Πέτρουλα. Και τόσων ακόμη. Ανώνυμων κυρίως.


Όλα αυτά για να μην ξεχνάμε ότι η προδοσία είναι σοβαρή και ανεξίτηλη πράξη -ιδιαίτερα όταν οι συνέπειές της πέφτουν πάνω σε έναν ολόκληρο λαό και σκοτώνουν όνειρα κι ελπίδες.

Σήμερα* λένε, λένε, λένε... Πλέκουν ένα εγκώμιο που δεν αντιστοιχεί σε τίποτα. Κενό αλήθειας. Κατασκευάζουν έναν ανύπαρκτο μύθο. Με την απόλυτη εκμετάλλευση του φόβου του θανάτου, με τις ευλογίες της ενοχοποιητικής και φοβικής και ανελεύθερης εκκλησίας, επιδιώκουν να σβήσουν μνήμες που μάτωσαν τον απλό κόσμο. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Ποτέ δεν θα είναι. Αλλά, είπαμε... την ιστορία τη γράφουν οι δυνατοί. Καταπώς τους συμφέρει.


*Στην τηλεόραση προβάλλεται η εξόδιος ακολουθία για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
 

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Κάδος απορριμμάτων

Υπάρχουν κάτι σούργελα που θέλουν να αποκαλούνται και "πνευματικοί άνθρωποι", ή, ακόμα χειρότερα, τους θεωρεί "πνευματικούς ανθρώπους" ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας. Έχει χαθεί κάθε μέτρο σύγκρισης, κάθε σημείο αναφοράς, κάθε αξία.

Η νεάζουσα υπερ-μεσήλιξ Σώτη Τριανταφύλλου, η οποία δεν δύναται πλέον να συγκρατήσει τα ρατσιστικά και φασιστικά ένστικτά της, γίνεται πρωτοσέλιδο γιατί έχει ανάγκη να ακούγεται και ίσως για να γίνει πιο ευπώλητη. Ίσως ακόμη επειδή δεν έπεσε σε καλό ψυχίατρο-ψυχαναλυτή που θα την έστελνε αυτομάτως για εγκλεισμό. Άτομο με τεράστια ψυχικά και συναισθηματικά απωθημένα -φαίνεται ξεκάθαρα από την εκφορά του λόγου της, τα θέματά της καθώς και την συνολική στάση και τις θέσεις που κατά καιρούς υιοθετεί σε μείζονα θέματα. Μας έχει πρήξει με τις αμερικανιές της τόσο στα γραπτά της όσο και στη ζωή της. Απορώ, γιατί δεν έμεινε εκεί αφού η Αμερική είναι τόσο όμορφη και ασύγκριτη; Ποιος ξέρει τι να έχει υποστεί ως παιδί για να εμφανίζει όλο αυτό το τεράστιο αγκάθι στον κόσμο... Την υπομένουμε.

Από την άλλη, ο γέρων Νίκος Δήμου, ένας άνθρωπος με μεγάλα απωθημένα αναγνώρισης και παραδοχής. Με μια πολύ σκοτεινή ιστορία και σχέση με τους γονείς του -τον καθένα ξεχωριστά. Πράγματα που διαγράφονται ολοκάθαρα στα πιο προσωπικά βιβλία του. Ανεξιχνίαστη και θολή ψυχή, παρ' όλο το φυσικό ταλέντο στη συγγραφή και στην αφήγηση. Μπορεί ως διαφημιστής να υπήρξε πετυχημένος, το ίδιο και ως αφηγητής, μα, ως άτομο με δημόσιο λόγο, καλύτερα θα έκανε να ασχολείται μόνο με τις γάτες του και να μην γελοιοποιείται περισσότερο. Δεν ξέρω τι παθαίνουν κάποιοι γέροντες (θυμήθηκα τον Μίκη Θεοδωράκη τώρα...) και συνεπαίρνονται από πάθη αλόγιστα θεωρώντας πως είναι οι σωτήρες και οι συμβουλάτορες του κόσμου. Ποιος τους κάλεσε και ποιος τους έχρισε τέτοιους; Τον υπομένουμε.

Άνθρωποι που γεννούν και αναπαράγουν μικρούς και μεγαλύτερους φασισμούς. Δηλαδή, το μόνο που δεν έχει ανάγκη η ανθρωπότητα τέτοιες στιγμές.

Μία είναι η θέση που τους αρμόζει: ο κάδος απορριμμάτων. Η ανθρωπότητα δεν έχει ανάγκη ούτε από σκουπίδια ούτε από βαρίδια.

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

The Doors of Perception

Νιώθω ότι δεν με "πρόδωσαν" ποτέ. Από την πρώτη φορά που τους άκουσα -εκεί γύρω στα δεκαπέντε μου. Τώρα πια, στα πενήντα δύο, τους έχω πάντα μαζί μου. Όλους μαζί και όλα όσα έκαναν μαζί. Σαν μια ολότητα που εμφανίστηκε, έδρασε, αποσύρθηκε και χάθηκε σαν φύσημα στον αέρα του χρόνου.

Τρεκλίζοντας πατάω πάνω στα χνάρια τους και συνεχίζω να πορεύομαι στο άγνωστο, ισορροπώντας με τη γλώσσα μου, τη γλώσσα τής μουσικής, που μού μίλησε από τα τέσσερά μου χρόνια.

Εκείνος ήταν -το πιστεύω ολοένα και περισσότερο και βαθύτερα όσο περνάνε τα χρόνια- μια ολοκληρωμένη ενσάρκωση. Ήλθε, είδε, μίλησε απλά και ποιητικά, και έφυγε πλήρης και -κυρίως- άμεμπτος. Σε άλλες εποχές και κοινωνίες και κάτω από άλλες συνθήκες αντίληψης (perception) ο κόσμος μπορεί να τον είχε αντιμετωπίσει ως μύστη ή γκουρού.

  
Άφησαν πίσω τους μια σπουδαία και μοναδική παρακαταθήκη για όσους έχουν την τύχη ή την ατυχία να έλθουν σε αυτόν τον κόσμο και, έχοντας μιαν ανήσυχη ψυχή, θέλουν να αναρωτηθούν και να ψάξουν να βρουν τη ροή τού ποταμού και την κατεύθυνση τού αέρα. Γνωρίζοντας βαθιά πως δεν πρόκειται να πάρουν ποτέ απάντηση. Γνωρίζοντας πως μόνον όταν για κάποιες στιγμές, χάσματα τού χρόνου, ανοίγουν οι Πόρτες τής Αντίληψης, τότε μόνο θα λαμβάνουν μηνύματα από άλλους κόσμους και άλλες διαστάσεις.