Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Γράμμα σε μια φίλη



Τριάντα χρόνια μετά...
Από την πρώτη ψήφο -το 1985.
Με το ΚΚΕεσ, με τα φεστιβάλ του Ρήγα και της Αυγής,
και με τον Μάνο Χατζιδάκι πάντα εκεί.

Με το "σκληρό" 1989 -τη φορά που δεν τους ψήφισα
(με πολλή στενοχώρια και προβληματισμό)...

Με τις διαρκείς και απανωτές ρήξεις και ανατροπές
με τους ίδιους τους και τους ίδιους μας τους εαυτούς.
Με μια γενιά ολόκληρη -τη δική μας την γενιά- να πηγαίνει κατά διαβόλου,
αφού δεν είχε πουθενά να πιαστεί -παρά μόνο ένα 3%.
"Τρύπιες Σημαίες" δηλαδή...

Χθες, από την ώρα που έφυγα από το σπίτι μέχρι την ώρα που γύρισα,
και κυρίως τα λεπτά κατά τα οποία παραλάμβανα τα ψηφοδέλτια και ψήφιζα,
είχα "καρφώσει" το mp3 στ' αυτιά με repeat στον "Λεβέντη" του Μίκη.
Έναν σταυρό στον … και για τους υπόλοιπους τρεις
το χέρι δεν αστόχησε ούτε ταλαντεύτηκε.
Πήγε κατ' ευθείαν στο παλιό ΚΚΕεσ -για σιγουριά.

Βγήκα από το σχολείο όπου ψήφισα, κάθισα στο παρκάκι απέναντι,
άκουγα τον "Λεβέντη" και ήμουν συνέχεια βουρκωμένος.

Θυμόμουν όλη μου τη ζωή αυτά τα 30 χρόνια.
Το πάλκο. Τις νέες -τότε- ελπίδες.
Και μετά... Μετά άρχισαν να πέφτουν οι σφαλιάρες.
Στα Εξάρχεια, με το κυνηγητό με τα ΜΑΤ και τη διαφυγή 
σε άγνωστα και σκοτεινά υπόγεια· 
στους "Βατράχους", όπου τραγούδαγα βγάζοντας τα συκώτια μου, 
και στο "κακό" 92-93, όταν ΕΙΔΑ πως οι αλήτες που ήταν "επάνω" 
είχαν επιφέρει μετάλλαξη σε μια ολόκληρη κοινωνία, 
που με κοιτούσε με απορημένα μάτια όταν τραγουδούσα "αγριεμένα" 
ή με έκπληξη επειδή φάνταζα αλλόκοτος και ακατανόητος 
-μάλλον γραφικός και απαρχαιωμένος.

Τα παράτησα όλα. 
Πάλκα, κιθάρες, τον εαυτό μου τον ίδιο.
Κλείστηκα μέσα στη γη.

Χθες βγήκα και ψήφισα.
Για να δούμε τι θα φέρει η τράτα...

Πολλά φιλιά 
από εκείνες τις χαμένες στο χρόνο Άγιες Εφηβείες μας...

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τυχόν ομοιότητες με πρόσωπα και γεγονότα ΔΕΝ είναι καθόλου συμπτωματικές αλλά εντελώς αληθινές.

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

Pink Floyd - Julia Dream

Ένα πολύ αγαπημένο και εμβληματικό τραγούδι του συγκροτήματος, που έγραψε ο Roger Waters και ήταν το πρώτο τραγούδι που τραγούδησε ο David Gilmour. 

Παλιότερα είχα αποπειραθεί να το ανεβάσω στο YouTube αλλά η εμφάνισή του ήταν απαγορευτική. Πάει καιρός από τότε. Έτσι σκέφτηκα να φτιάξω μια σειρά εικόνων, έτσι όπως γεννιούνται μέσα μου κάθε φορά που το ακούω, για να το συνοδεύουν.

Το γνώρισα μέσα από το άλμπουμ συλλογής τραγουδιών Relics, πίσω, στις αρχές της δεκαετίας του '80. Εξακολουθεί να με μαγεύει και να με ταξιδεύει, παραμένοντας ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου

Εδώ πια δεν υπάρχει ο Syd Barrett. Μόλις πριν από λίγους μήνες είχε συμφωνήσει να αποχωρήσει από το συγκρότημα, που πλέον θα προχωρούσε χωρίς εκείνον.

Κυκλοφόρησε ως flipside στις 12 Απριλίου 1968.

video