Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Μάνος Χατζιδάκις - Οδός Πανός Ι

Κάποιες σελίδες από μια συζήτηση που είχε η Όλγα Μπακομάρου με τον Μάνο Χατζιδάκι για το περιοδικό "Γυναίκα"









Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Λάσπη στη Δύση


Όταν οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να δούνε το μεγάλο κάδρο -και είναι πολύ λίγοι όσοι πραγματικά το βλέπουν-, τότε χάνονται σ' αυτά που λέμε "μικρότητες". Αυτοπεριορίζονται, σφραγίζονται μέσα στο στενό κελί της "ύπαρξής" τους. Σιγά-σιγά κυριαρχούνται από εμμονές. Πολλές φορές αποκτούν και σύνδρομα -καταδίωξης ή ναρκισσισμού, αρκετά συχνά και τα δυο μαζί. Και τότε πια αρχίζουν και συρρικνώνονται μέχρι που εξαφανίζονται. Γίνονται αδιάφοροι υπαρξιακά. Όχι για τους άλλους -για τους άλλους εξάλλου δεν έχουν καμιά σημασία. Γίνονται αδιάφοροι για τον ίδιο τους τον εαυτό.

Είναι τόσες πολλές οι μεταβλητές που παρεμβαίνουν και επηρεάζουν την τελική κρίση της στιγμής που θαρρείς πως οι συνθήκες είναι μοναδικές και δεν θα μπορούσε τίποτα να συμβεί αλλιώς. Ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά από εκείνο που έκαναν την κάθε δεδομένη στιγμή. Και ίσως έτσι είναι. Ποτέ δεν θα μάθουμε. Αλλά δεν έχει και σημασία.

Πίσω απ' όλο αυτό το αδιέξοδο και την πίκρα βρίσκεται συνήθως ένας μεγάλος πόνος. Ένας πόνος που δεν κατάφεραν ποτέ να αντιληφθούν και να διαχειριστούν. Ή, που γνωρίστηκαν κι εξοικειώθηκαν μαζί του τόσο πολύ ώστε τον έκαναν δίδυμο αδελφό τους.

Κάποτε είχα μια φίλη, έναν φίλο -κι άλλες φίλες, κι άλλους φίλους... Ανθρώπους που πέρασαν σα σύννεφα σκόνης και στο τέλος έγιναν λάσπη, κάπου βαθιά στη δύση. Δεν άφησαν τίποτα πίσω τους. Κουβαλούσαν μέσα τους πολύ νερό που δεν κατάφεραν να το απελευθερώσουν να πέσει στη γη και να ποτίσει το χώμα. Έτσι, όσο πλησίαζαν προς τη δύση, τόσο βάραιναν. Και τελικά, αφού το νερό δεν μπορούσε να βγει αλλιώς από μέσα τους, έγινε κλάμα. Τα δάκρυα γέμισαν το πρόσωπο κι αυτοί τελικά χάθηκαν πνιγμένοι μέσα στο κλάμα που έγινε λάσπη όταν βάρυναν πια τόσο πολύ και βυθίστηκαν στη δύση.

Ας πάει. Ήταν κάποτε. Και ξανάγιναν λάσπη.
   

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Η Ενέργεια που δεν χάνεται


Η ενσάρκωση (αυτό που ονομάζουμε "ζωή") είναι μια φάση, μια μορφή, της ενέργειας την οποία φέρουμε. Επειδή η ενέργεια πάντοτε διατηρείται -αλλά έχει τη δυνατότητα να μετατρέπεται από τη μια μορφή στην άλλη-, αυτό σημαίνει πως στη διάρκεια αυτής της φάσης της, που ονομάζουμε και βιώνουμε ως "ενσάρκωση" ή "ζωή", ισχύουν οι νόμοι και οι κανόνες που όλοι γνωρίζουμε. Δηλαδή η διαδικασία της σύλληψης, η ανάπτυξη του εμβρύου, ο τοκετός, η ανάπτυξη, η ωρίμανση, η γήρανση και ο θάνατος.

Είναι αδύνατον να "γνωρίζουμε" ή να ερευνήσουμε το πριν και το μετά, δηλαδή τις άλλες φάσεις και μορφές που είχε ή πρόκειται να αποκτήσει η ενέργειά μας (αφού δεν πρόκειται να "χαθεί"). Γι' αυτό και δεν υφίσταται η μνήμη ως διαδικασία για την περίοδο πριν από την γέννηση καθώς επίσης και η οποιαδήποτε "γνώση" ή πρόβλεψη για την μετά θάνατο ενεργειακή φάση μας.

Γιατί θεωρώ δεδομένο πως είμαστε ενέργεια; Μα, είναι απλούστατο. Τα δυο βασικά όργανά μας, ο εγκέφαλος και η καρδιά, λειτουργούν με ηλεκτρική ενέργεια, την οποία δεν αποκτήσαμε βάζοντας το χέρι μας σε κάποια πρίζα... Απλώς, κατά τη στιγμή της σύλληψής μας, ενώθηκαν δυο ενέργειες προς τη δημιουργία μιας τρίτης -διαφορετικής από τις δυο μητρικές. Ενώθηκε ένα ωάριο με ένα σπερματοζωάριο και σχηματίσθηκε το έμβρυο. Όπως ακριβώς συμβαίνει με κάθε ενεργειακή ένωση. Για παράδειγμα, όταν ενώνεται ένα άτομο οξυγόνου (που φέρει τη δική του ενέργεια) με δυο άτομα υδρογόνου (που φέρουν τη δική τους ενέργεια), σχηματίζεται, "γεννιέται" ένα μόριο νερού, που φέρει τη δική του, διαφορετική από τα δυο μητρικά στοιχεία, ενέργεια.

Πρόκειται για πράγματα που επαναλαμβάνονται ίδια κι απαράλλαχτα. Ίσως στο μέλλον μεταβληθούν κάπως κάποια από αυτά λόγω των παρεμβάσεων του ανθρώπου μέσω της επιστήμης και των εφαρμογών της. Αλλά η ουσία θα παραμείνει η ίδια. Η ενέργεια διατηρείται και απλώς αλλάζει μορφές.

Όλα τα υπόλοιπα, όσα δηλαδή διέπουν την παρούσα ενεργειακή φάση μας, δηλαδή συγκρότηση κοινωνιών, συστήματα, ιδεολογίες, αισθήματα, νοήσεις και διανοήσεις, πρακτική της ζωής και τόσα άλλα, είναι απλώς ανούσιες λεπτομέρειες.

Ακόμη όμως κι αυτή καθαυτή η διαπίστωση, η γνώση, πως η ενέργεια δεν χάνεται, δεν έχει απολύτως κανέναν αντίκτυπο επάνω μας -σε κανένα επίπεδο. Είναι αδύνατο να μεταφερθούν ιδιότητες από τη μια μορφή ενέργειας στην άλλη...

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ


Μπορώ πια, στα 52 μου, να πω πως έφτασα στην τελική διατύπωση για το μεγάλο ερώτημα της ζωής. Για το μεγάλο κάδρο, όχι το μικρό. Για εκείνο που απασχόλησε χιλιάδες χρόνια τώρα τους ανθρώπους και συνεχίζει να τους απασχολεί. Ασήμαντους και σημαντικούς -σύμφωνα με τα "κριτήρια" του κόσμου. Μια διατύπωση όχι για το καθημερινό "σαβουάρ βιβρ", που έχει να κάνει με ιδεολογίες, πρακτικές, κοινωνικά και πολιτικά και οικονομικά και λατρευτικά ζητήματα. Αυτά όλα δεν έχουν καμιά σταθερότητα. Αλλάζουν στο διάβα του χρόνου. Έχουν αλλάξει πολλές φορές και θα αλλάξουν άλλες τόσες αν το ανθρώπινο είδος εξακολουθήσει να υφίσταται.

Υπάρχουν άνθρωποι που έδωσαν -στον εαυτό τους πάνω απ' όλα- την απάντηση σ' αυτό το μεγάλο ερώτημα. Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν κάπου λέει: "Θέλω να μάθω τις σκέψεις του Θεού. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες".

Έφτασα λοιπόν σήμερα στο σημείο που κάποια στιγμή μέσα μου άστραψε κάτι. Κάτι που δεν καταλάβαινα τι είναι. Άρχισα να εκστομίζω, συλλαβή-συλλαβή, έτσι ώστε να προλαβαίνω να μετατρέπω αυτό που γεννιόταν εκείνη τη στιγμή μέσα μου σε λόγο, και να διατυπώνω δυνατά την παρακάτω φράση, που βγήκε απροβάριστη από το στόμα μου, χωρίς διακοπές και χωρίς διορθώσεις:

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΝ Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΗΜΑ.

Από αυτή τη διαπίστωση μπορεί κανείς να ξεκινήσει, περπατώντας προς τα πίσω, δηλαδή προς το μικρότερο κάδρο, και να απαντήσει στα πάντα.

Στ' αλήθεια δεν με ενδιαφέρει τίποτε άλλο πια. Άπαξ και απάντησα σ' αυτό το ερώτημα, που με ταλάνιζε από την ημέρα που άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο γύρω μου, ηρέμησα οριστικά. Δεν με προβληματίζει τίποτα στη ζωή. Ούτε η ζωή, ούτε ο θάνατος. Τώρα πια μπορώ να παίξω.


Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Βασίλης Ραφαηλίδης - Ιστορία (Κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους

Οι πιο ισχυρές, και από οικονομικής και από πολιτικής απόψεως οικογένειες, που υπήρχαν στην Ελλάδα, και πριν και κατά και μετά την Επανάσταση, ήταν αυτές των Αρβανιτών Κουντουριωτών και Μιαούληδων της Ύδρας. Ο Λάζαρος Κουντουριώτης, πανίσχυρος εφοπλιστής, διέθεσε τα ¾ της περιουσίας του υπέρ του αγώνα και έγινε αυτομάτως ήρωας χωρίς να κάνει τίποτα άλλο. Όμως το ¼ που κράτησε για τον εαυτό του ήταν τόσο μεγάλο σε απόλυτους αριθμούς που έφτανε και περίσσευε για να ελέγχει τα πράγματα στην Ελλάδα μετά την Επανάσταση.

(……..)

Αν ο Λάζαρος ήταν ο οικονομικός εγκέφαλος της οικογένειας, ο μικρότερος αδερφός του Γεώργιος ήταν ο πολιτικός εγκέφαλος. Πήρε μέρος σ’ όλα τα πολιτικά συμβούλια και διαβούλια στη διάρκεια της Επανάστασης, και μετά απ’ αυτήν, και κατέλαβε πάρα πολύ σημαντικά πολιτικά αξιώματα. Έτσι οι Αρβανίτες Κουντουριώτηδες ήλεγχαν την κατάσταση απ’ όλες τις μεριές και ονειρεύονταν τους εαυτούς τους μετά την Επανάσταση άρχοντες, όχι μόνο της μικρής Ύδρας αλλά ολόκληρης της Ελλάδας.

Ο επίσης Υδραίος και ομοίως Αρβανίτης Ανδρέας Μιαούλης ήταν κι αυτός εφοπλιστής πριν την Επανάσταση, κι αυτός μπήκε λίγο ζορισμένα στην Επανάσταση, αλλά όταν μπήκε κι ανέλαβε αρχηγός του ελληνικού στόλου έκανε πράγματα εκπληχτικά αυτός ο ριψοκίνδυνος ναυτικός που το πραγματικό του όνομα ήταν Βώκος. Το Μιαούλης είναι παρατσούκλι, προερχόμενο απ’ το τουρκικό εμπορικό πλοίο «Μιαούλ» που αγόρασε απ’ τους Τούρκους. Σημειώστε πως ο Μιαούλης ήξερε καλά τις πειρατικές μεθόδους δράσης κι αυτό τον βοήθησε πολύ στο να γίνει ο θαλάσσιος κακός δαίμων των Τούρκων σ’ όλη τη διάρκεια της Επανάστασης.

Οι δυο υδραίικες οικογένειες, όπως ήταν φυσικό, δεν είδαν με καλό μάτι τον ερχομό του "ξένου" Καποδίστρια στην Ελλάδα. Τους χαλούσε τα σχέδια για απόλυτη κυριαρχία. Κι ήταν αυτοί που οργάνωσαν την αντιπολίτευση κατά του Κυβερνήτη. Έτσι, μετά τις εκλογές του 1829 και το χρίσμα που πήρε ο Καποδίστριας ως λαϊκός πλέον ηγέτης, κηρύσσουν την ανυπακοή στην κυβέρνηση του Καποδίστρια και στην πραγματικότητα ανακηρύσσουν την Ύδρα αυτόνομο και ανεξάρτητο κράτος. Πιο σωστά, πρωτεύουσα μιας άλλης Ελλάδας, όπου τον πρώτο και κύριο ρόλο θα παίζουν τα πλούσια νησιά του Αιγαίου, που όλα δηλώνουν υπακοή στους Κουντουριώτηδες της Ύδρας.

(……..)

Η ανταρσία της Ύδρας κατά του Καποδίστρια επισημοποιείται με μια ψευτοκυβέρνηση που σχηματίζει εκεί ο Κουντουριώτης. Ο Καποδίστριας τραβάει τα μαλλιά του και δίνει εντολή στον Κανάρη να ετοιμάσει τον αγκυροβολημένο στον Πόρο ελληνικό στόλο να πάει να αποκλείσει την Ύδρα. Όμως, ο Κουντουριώτης μαθαίνει τι του ετοιμάζει ο Καποδίστριας και στέλνει τον Μιαούλη στον Πόρο να καταλάβει τον ελληνικό στόλο και να τον φέρει στο "ανεξάρτητο" κράτος της Ύδρας.

Πράγματι ο Μιαούλης με μια πειρατική ενέργεια από κείνες που μόνο αυτός ήξερε να οργανώνει προκειμένου να γίνει πλούσιος πολύ πριν ξεσπάσει η ελληνική επανάσταση, καταλαμβάνει τον στόλο, καταλαμβάνει και το φρούριο του Πόρου. Και συλλαμβάνει αιχμάλωτο τον δύστυχο Κανάρη, τον μέχρι πριν από λίγο συμπολεμιστή του.

Ο Καποδίστριας αφρίζει και αποφασίζει να ανακαταλάβει τον ναύσταθμο του Πόρου. Προς τούτο ζητά τη βοήθεια των πρεσβευτών της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας. Ο Άγγλος και ο Γάλλος του την αρνούνται. Θεωρούν καλά καμωμένα τα όσα έγιναν και εκδηλώνονται απροσχημάτιστα κατά του Καποδίστρια, που ξέρει πια ότι το τέλος του φτάνει. Αγωνίζεται ωστόσο κατά των επιδρομέων Υδραίων που πολιορκούν τα ελληνικά πλοία μέσα στο ναύσταθμο και μπλοκάρει όλα τα πολεμικά μαζί και τα εμπορικά.

Ζητάει απ’ τον Μιαούλη να φύγει ήσυχα για την πατρίδα του, την Ύδρα, χωρίς να πάθει τίποτα, αλλά ο γενναίος Υδραίος γίνεται θηρίο έτσι που είναι εγκλωβισμένος απ’ τον εμπορικό στόλο και πυρπολεί τη μεγάλη φρεγάτα "Ελλάς". Σημαδιακό το όνομα του πλοίου. Η πυρπόληση του "Ελλάς" απ’ τον Έλληνα συμβαίνει την 1η Αυγούστου 1831, ημέρα κατά την οποία καταλαβαίνει κάθε νοήμων της εποχής, πως είναι αδύνατο να υπάρξει ελληνικό κράτος.

Το πείραμα Καποδίστρια απέτυχε γιατί οι Έλληνες δε θέλουν να έχουν κράτος. Ούτε σήμερα θέλουν να έχουν κράτος. Η σημερινή Ελλάδα είναι γεμάτη Υδραίους και Μιαούληδες. Το πυρ απ’ τη φρεγάτα "Ελλάς" μεταδίδεται και στην κορβέτα "Ύδρα". Δεύτερος συμβολισμός: ο Μιαούλης δεν έκαψε μόνο την Ελλάδα αλλά και την πατρίδα του, την Ύδρα.

Κι ενώ οι φλόγες καταυγάζουν τον άσχετο προς όλη αυτή τη βαρβαρότητα ελληνικό ουρανό, ο Μιαούλης τρυπώνει μέσα απ’ τις φλόγες και τελικά βρίσκεται ασφαλής στο πειρατικό του καταφύγιο, την Ύδρα.

Προσοχή όμως. Φεύγει μόνο όταν διαπιστώνει πως δεν μπορεί να κάψει όλα τα πλοία, όπως ήταν η πρόθεσή του, γιατί στο μεταξύ ο Κανάρης, που ήταν αιχμάλωτός του, όπως είπαμε, ελευθερώνεται, ανακαταλαμβάνει όσα πλοία δεν είχε κάψει ο Μιαούλης και τα σώζει απ’ τον επιδρομέα Υδραίο. Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν…

Το περιστατικό δε θα το βρείτε στα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας, για ευνόητους λογοκριτικούς λόγους.

Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

περί ΚΚΕ...


Το ΚΚΕ, που κάθεται μια ζωή στη γωνία και πετάει πέτρες. Που δηλώνει ξεκάθαρα πως δεν θέλει να αναλάβει την εξουσία υπό τις παρούσες συνθήκες αλλά μεταθέτει πάντα τις προσδοκίες του σε ένα απροσδιόριστο μέλλον. Όταν θα "αποκτήσει ο λαός συλλογική συνείδηση και πάρει την εξουσία στα χέρια του". Το ΚΚΕ θεωρεί πως είναι ο εντολοδόχος φορέας αυτής της συλλογικής συνείδησης και έχει επιφορτιστεί με την αποστολή να διαφωτίσει και να μεταμορφώσει τον κόσμο -θεωρίες, δηλαδή, απόλυτες, που άνθισαν σε προηγούμενους αιώνες. Έτσι όμως δεν μπορεί να προχωρήσει τίποτα. Όταν, δηλαδή, καθηλώνεσαι σε ένα συγκεκριμένο αναπτυξιακό στάδιο της ζωής.

Στην ουσία πρόκειται για άκρως φοβική συμπεριφορά ανθρώπων που δεν τολμούν να ζήσουν. Να βάλουν το χέρι στη φωτιά. Η απάντησή τους είναι τότε το "τι προσέφερε το ΚΚΕ στην ιστορική του διαδρομή". Δηλαδή τι έκανε στην αντίσταση, στον εμφύλιο, και λοιπά, και λοιπά, και λοιπά. Μα, κανείς δεν τα αρνήθηκε όλα αυτά. Κανείς δεν μείωσε την αξία τους εκείνες τις περιόδους. Αλλά είναι αδύνατον να λειτουργούν όλα εκείνα ως διαχρονικό άλλοθι μιας επαναστατικότητας και επαναστατικής στάσης που δεν την είδαμε ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες. Όλα πια γίνονται από την "ασφαλή" πλευρά της αντιπολίτευσης. Από εκεί, δηλαδή, από όπου είναι πιο εύκολο και ασφαλές να πετάς πέτρες. Μεγάλη πληγή το μεταπολιτευτικό ΚΚΕ.

Εξάλλου, τους βλέπεις. Είναι οι πιο συντηρητικοί άνθρωποι. Βαθιά συντηρητικοί -όχι όπως οι δεξιοί και εθνικόφρονες, που είναι επιφανειακά συντηρητικοί, στην πέτσα τους. Οι "άνθρωποι του κόμματος" φέρουν ένα βαθύ φόβο για τη μεταφυσική διάσταση των όλων, που τους κρατά αγκιστρωμένους στην ύλη -θυμίζουν αρκετά τους χριστιανούς. Ο διαλεκτικός υλισμός έχει ξεπεραστεί πολλά χρόνια τώρα από τη Σχετικότητα και την Κβαντομηχανική κι εκείνοι παραμένουν αλύγιστοι και άκαμπτοι στις μικρές-μεγάλες συνήθειές τους -και κυρίως δογματικοί. Άνθρωποι φοβισμένοι, με μια θεώρηση της ζωής αμετάβλητη στο χρόνο -εγγύηση για να μην μπορούν να παρακολουθούν την εξέλιξη της ζωής. Αυτό το κομμάτι του κόσμου εξακολουθεί να υφίσταται στον τόπο μας-όπως και παντού, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, με άλλο όνομα κάθε φορά. Ο φόβος είναι μια πολύ ανθρώπινη πλευρά της ύπαρξης και δεν μπορούμε να την μεμφόμεθα. Αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται συμπαράσταση και στήριξη για να μην νιώθουν μοναξιά.

Από την άλλη, επειδή αυτός ο τόπος δεν έχει καλή μνήμη, ξεχνάει τις "πατριωτικές" δραστηριότητες του ΚΚΕ, όπως π.χ. να γίνει η χώρα με το ζόρι "σοσιαλιστική" μετά τον δεύτερο πόλεμο, παραχωρώντας την Μακεδονία στην Βουλγαρία, και να βρεθεί κάτω από την μεγάλη και "αποκλειστική" ομπρέλα της τότε ΕΣΣΔ -ο "πατέρας" που πάντα λείπει από ένα μη ανεπτυγμένο εξελικτικό στάδιο ζωής. Μόνο που ο Στάλιν είχε απαγορεύσει ρητά στα στρατεύματά του να διαβούν τα σύνορα με την Βουλγαρία ενώ οι τοπικοί οπαδοί τού ΚΚΕ τους έγνεφαν μάταια από την αντίπερα όχθη να περάσουν μέσα και να κατηφορίσουν στη χώρα. Να, αυτά δεν μπόρεσαν και δεν μπορούν να δεχθούν αυτοί οι άνθρωποι. Ότι εκείνη την εποχή η χώρα είχε παραχωρηθεί -από τον ίδιο τους μάλιστα τον "φυσικό" ηγέτη Ι. Στάλιν- στη Δύση. Κάτι που επαναλαμβάνεται από καταβολής κόσμου σε όλη την ιστορία της υλιστικής ανθρωπότητας για τον κάθε τόπο, όταν μάλιστα αυτός ο τόπος είναι σημαντικός στρατηγικά, γεωπολιτικά και οικονομικά. Αυτό δεν εννοούν να το καταλάβουν. Αυτός ακριβώς είναι ο εσωτερικός τους διχασμός. Υποστηρίζουν τον διαλεκτικό υλισμό και δεν αποδέχονται τους νόμους και τους κανόνες της ύλης -ο ισχυρός ελέγχει, εξουσιάζει και καταπίνει τους αδύνατους. Αυτό τους κάνει ανάπηρους. Νομίζουν -όπως ακριβώς οι χριστιανοί- ότι κάπου υπάρχει υπαρκτός -αλλά υλιστικός- "παράδεισος". Σχιζοφρένεια.

Για την ιστορία: https://kanali.wordpress.com/2010/12/27/knat1980/

Ας είναι. Όσοι ήταν, τόσοι παραμένουν. Για να τρέφουν τις ουτοπικές και ανεδαφικές φαντασιώσεις των ανθρώπων. Επειδή χρειάζονται κι αυτές -για την εκτόνωση του ανθρώπου, για τη διαφυγή του. Μόνο που η ζωή δεν βελτιώνεται ούτε γράφεται στη θεωρία αλλά στην πράξη. Αν δεν βάλεις τα χέρια σου στη λάσπη, στη φωτιά, έτσι ώστε να αποκτήσεις ρεαλιστική επίγνωση της πραγματικότητας, είναι σαν να μην μπορείς να μεγαλώσεις, να ενηλικιωθείς.


Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Ο Ήλιος της Ελλάδας


Όχι μόνο κάτι, αλλά πολλά ήξερε ο Ποιητής όταν αφιέρωνε ολόκληρη τη ζωή του σ' αυτόν τον Ήλιο. Στον Ήλιο "μας".

Εκείνο το ταξίδι στο Παρίσι, στις αρχές του χειμώνα, ήλθε σαν ανάποδο χαστούκι στη βαθιά εσωτερική τραγωδία τής φυλής, στον απύθμενο εσωτερικό διχασμό που βιώνει ο Έλληνας. Από τη μιά μεριά στη μεγαλομανία του και από την άλλη στον ελάχιστο γεωγραφικό χώρο που του αντιστοιχεί στην ιστορία. Αυτόν τον διχασμό στον οποίο αναφέρεται τόσο εκφραστικά και ακριβέστατα ο Μάνος Χατζιδάκις (https://www.youtube.com/watch?v=deLF6yc5eR0).

Εκεί είδα έναν ήλιο άγριο κι απάνθρωπο. Έναν ήλιο που λες και δεν αγαπάει τους ανθρώπους και τα πλάσματα. Έναν ήλιο που δεν ξέρει να χαϊδεύει, που δεν ξέρει ν' αγαπά. Έναν ήλιο που σε τρυπάει σαν καρφί και σε πονάει όπου κι αν πέσει πάνω σου. Σού χαράζει το δέρμα και την ψυχή. Σού στεγνώνει κάθε ικμάδα ζωής. Δεν σού χαρίζεται.

Όχι, δεν ήταν η πρώτη φορά που συναντούσα άλλους ήλιους. Τόσο στο Βορρά όσο και στο Νότο. Τόσο στα κρύα δάση όσο και στις αμμώδεις ερήμους του κόσμου. Και ούτε ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα την απουσία τού Ήλιου από τον ήλιο. Ήταν όμως η Πρώτη Φορά που ένιωσα τον ήλιο του τόπου μου.

Αλλά είναι μοιραίο. Όταν περπατάς στην ακμή της κορυφής του κόσμου και του Κόσμου, η ισορροπία είναι ασταθής. Μπορείς πολύ εύκολα να γέρνεις είτε από τη μια είτε από την άλλη πλευρά. Να ζαλίζεσαι, να χάνεσαι και να μπερδεύεσαι επειδή κατακλύζεσαι από τις ομορφιές και τις ασχήμιες, από τις κωμωδίες και τις τραγωδίες ένθεν κακείθεν της κορυφογραμμής. Αυτό συμβαίνει με αυτόν τον τόπο. Αυτή είναι η μοίρα του. Ευαίσθητη -γι' αυτό και τόσο ευάλωτη. Ευτυχώς υπάρχει αυτός ο Ήλιος, που λειτουργεί πάντα ως δίχτυ ασφαλείας και, στη δύσκολη στιγμή τής Πτώσης, αναπηδάμε πάνω του με παιδική χαρά, αισιοδοξία αλλά και "αφέλεια".


Ένα εκτυφλωτικό φως που "είδε" κάποτε ο Claude Monet
στο βρετανικό κοινοβούλιο. Πρέπει όμως να το δεις από κοντά
για να σε τυφλώσει. Musée d'Orsay, Παρίσι.